engagement prelude

wakker voor vrede straatbordje defintiefDe waarde van een kleine stap: een symbolisch gebaar   

Goede mensen, bij elke vredeswake zullen we je uitnodigen om een kleine daad te stellen. Omdat we geloven dat gewone mensen de echte vrede dichterbij kunnen brengen. Mits ze met velen bereid zijn om een klein stapje te zetten; en daarna nog een stapje, en nog een, en nog. ‘Het is ermee als met de wegen op aarde,’ zegt de Chinese wijsgeer Lee Sjuun, ‘eerst zijn er geen wegen, maar ze ontstaan als vele mensen in dezelfde richting lopen.’

Concreet vragen we je of je bereid bent om de boodschap ‘Ik blijf … WAKKER voor VREDE!  goed zichtbaar aan je raam te hangen zodat wie langskomt een redelijke kans maakt om ze te zien. En wees gerust, het is kwaliteitsdruk. D.w.z. zeker tot november volgend jaar verkleurt de boodschap niet. Dat is de kleine stap waartoe we je vandaag uitnodigen.

Vooraleer  je ‘ja’ zegt, geven we je graag nog deze bedenkingen mee over precies de waarde van dit kleine, symbolische gebaar.

  • Als jij beslist om deze boodschap uit te hangen, dan beken je kleur: je maakt je vrienden, familie, buren en al wie langs komt, duidelijk dat je om vrede geeft, en je wil inzetten om meer vrede mogelijk te maken. Zo’n affiche heeft dus het karakter van een publieke bekentenis, je bekent waarin je gelooft.
  • En kleur bekennen heeft zo z’n consequenties, allereerst voor jezelf. Je kunt niet anders dan je eigen doen en laten thuis, in familiekring, je buurt, op het werk, kritisch te bekijken. Je verklaart jezelf bereid om – waar nodig – ánders te leren denken en ook te handelen, méér in overeenstemming met wat echte vrede van je vraagt.

Zo’n boodschap afficheren is voor velen ook een overwinning: van de moed op de angst voor b.v. kritiek of schampere commentaar. Maar …één keer jezelf overwonnen, maak je vast ruimte vrij voor een nieuwe, zo mogelijk nog meer gedurfde stap.

  • Zo’n kleine stap zetten sorteert ook effect op je omgeving.
  • Het verrast je misschien maar je kunt er mensen heel erg blij mee maken; eindelijk eens iemand in mijn buurt die z’n nek uitsteekt en laat zien waar ik zelf al zo lang naar verlang: vrede, salaam, sjalom.

Zo’n aanzet kan dus aanstekelijk werken. Het kan het begin zijn van, god weet wat, een goed gesprek, een bondgenootschap, een beweging, nieuwe hoop, meer vrede.

Uiteraard kun je met die boodschap ook op kritiek of weerstand botsen. Het is de prijs die je voor de vrede betaalt. Jouw boodschap zal sommigen tegelijk ook doen nadenken, hun gedrag in vraag stellen.  Zo negatief is dat dus niet.

Het zou veel erger zijn als passanten onverschillig bleven. Zei M.L. King niet: ‘Onze ergste tegenstanders zijn niet de blanke racisten, we weten wat we aan ze hebben, ze zijn tegen ons; veel erger voor onze zaak is de zwijgende meerderheid die niets doet, het onrecht laat gebeuren.’

Zal zo’n kleine daad de wereldvrede realiseren? Natuurlijk niet, daar is meer voor nodig, en veel meer. Zal zo’n affiche de wereldvrede een dienst bewijzen? Absoluut.  Zo’n kleine, eerste stap, een affiche aan je raam hangen, is immers haalbaar, navolgbaar voor veel mensen.

Tot slot: ’t is waar, zo’n kleine daad kan na verloop van tijd wegsmelten maar hij kan ook een lawine worden, een sneeuwbaleffect  veroorzaken.

 

Dank je wel, Rosa Parks, dat je bleef zitten.

Dank je wel, Dwaze Moeders van Argentinië dat jullie bleven manifesteren.
Dank je wel, vader Devos, dat je je dochter Jeanne aanmaande om in de klas niet alleen  rechtop te staan voor de kasteelvrouw maar ook voor de poetsvrouw, wat Jeanne ook deed en waardoor ze prompt aan de deur werd gezet.
Dank je wel, Mahatma Gandhi dat je bleef vasten tot je moslim- en hindoebroeders hun zoveelste conflict opgelost hadden.
Dank je wel Nelson Mandela dat je dag na dag, 25 jaar lang, de gevangenis verkoos boven de verloochening van je diepste overtuiging.
Dank je wel bisschop Romero dat je na de moord op de armenpriester Rutilio Grande weigerde nog langer in het openbaar te verschijnen met de militaire leiders van je land, voor die moord verantwoordelijk.
Dank je wel, Moeder Teresa, dat je je beschermde klooster verliet om je te wagen in de krottenbuurt er vlak naast.
Dank je wel arme, naamloze vrouw in diezelfde krottenbuurt omdat je je handvol rijst spontaan deelde met je buurvrouw die even arm was als jij.
Dank je wel, jullie, alle mensen die geloven in de waarde van de kleine stap, en die blijven zetten voor een wereld van liefde, vrede en rechtvaardigheid.

Ignace Goethals

3 november 2013