Ludo Abicht

ludo abichtDe herinnering is een vorm van hoop. Waarom de gevolgen van Wereldoorlog I na 100 jaar nog actueel zijn

In 1918 verloor mijn vader, toen acht jaar oud, zijn beide ouders in de Groote Oorlog. Mijn moeder, toen zes jaar oud, verloor er haar grote broer.  Met deze tragedies ben ik opgegroeid en opgevoed.

De Britse historicus Eric Hobsbawm heeft me ervan overtuigd dat die oorlog in feite geduurd heeft tot 8 mei 1945, en tot op vandaag nooit volledig werd stopgezet.  Het lijden en leed van deze lange periode werden daarom nooit bevredigend verwerkt.

Alleen de waarheid, die voor alle betrokkenen pijnlijk is, kan tot wederzijds begrip tussen de vijandige naties en de elkaar bestrijdende fracties binnen de naties leiden, naar het voorbeeld van de Commissies voor Waarheid en Verzoening van bisschop Desmond Tutu in post-apartheid Zuid-Afrika.

Dit onverwerkt oorlogsverleden behoort noodzakelijk tot de erfenis van de volgende generaties.  Zij hebben recht op een zo eerlijk en volledig mogelijk inzicht in de trauma’s die de twintigste eeuw in hun families en gemeenschap geslagen heeft.

Vredeswakes mogen daarom in geen geval piëteitsvolle herdenkingen of gratuite oproepen tot goede wil zijn, maar moeten de mensen, vooral de jongeren, een authentiek weten schoppen, een weten dat verontrust en tot nadenken en actie aanzet.

Vredeswakes mogen daarom in geen geval piëteitsvolle herdenkingen of gratuite oproepen tot goede wil zijn, maar moeten de mensen, vooral de jongeren, een authentiek weten schoppen, een weten dat verontrust en tot nadenken en actie aanzet. 

Onwetendheid is zonder meer schadelijk voor hun morele gezondheid.  De internationale economische, sociale, politieke en morele crisis, die nog maar in haar beginfase is, zou in het andere geval  een vruchtbare kweekgrond kunnen worden voor nieuwe conflicten.