jennie vanlerbergheVroeger was oorlog voor mij vooral geschiedenis. De verhalen van mijn ouders, de kerkhoven en monumenten. Met hier en daar het gegraveerde opschrift: NEVER MORE.
Maar zo’n twintig jaar geleden kwam ik als journalist in een gewelddadige en onbegrijpelijke oorlog terecht. Voormalig Joegoslavië viel uit elkaar. Ik ontmoette er een merkwaardige vrouwenorganisatie, Majke za Mir (Mothers for Peace) die zich niet aan vriend of vijand waagden, maar smeekten om gezond verstand, om dialoog, luister toch: “We hebben geen zonen op de wereld gezet om te laten doden of om zelf moordenaars te worden.”
Troost brengen bij dat onbegrijpelijke lijden, maar vooral de strijd voor rechtvaardigheid en voor de rechten van vrouwen in oorlog en conflictgebieden, werd vanaf dan een onderdeel van mijn eigen leven. Bosnië, Srebrenica, Somalië, Zuid-Afrika en de laatste tien jaar Afghanistan. Een onmogelijk land, waar vrouwen en meisjes amper rechten hebben. En toch…..met onze organisatie, Moeders voor Vrede, hebben we aan enkele duizenden meisjes en vrouwen al hoop kunnen geven. Hoop op een betere toekomst.

Vandaag weet ik dat NEVER MORE geen zekerheid is, maar NEVER FORGET moet een basis worden om nieuwe oorlogen en conflicten te vermijden.

Vandaag weet ik dat NEVER MORE geen zekerheid is, maar NEVER FORGET moet een basis worden om nieuwe oorlogen en conflicten te vermijden.

www.mothersforpeace.be