Het is juli 2017 wanneer we dit vervolgverhaal schrijven. In augustus vieren wij onze eerste huwelijksverjaardag. Het grote cliché past helemaal bij ons: de tijd vliegt!
Vorig jaar was juli zo spannend! We wisten toen nog niet of we eigenlijk wel zouden kunnen trouwen. Vele maanden hadden we gezocht naar de juiste documenten en die vaak over en weer gestuurd tussen België en Iran. Zenuwslopend, wanneer telkens bleek dat er toch nog een stempel of sticker ontbrak. Uiteindelijk hadden we alles en gaven de diensten van het stadhuis begin juli hun goedkeuring. Dan was het wachten op de goedkeuring van de Dienst Vreemdelingen Zaken. Alles was geregeld: de uitnodigingen waren verstuurd, het stadhuis, de kerk en de feestzaal waren geboekt, onze outfits hingen klaar en vrienden en familie keken even hard uit naar ons feest als wij. Gelukkig kwam begin augustus het verlossende telefoontje; amper zestien dagen voor onze grote dag, waren alle nodige papieren in orde. Vanaf toen viel de grote last van onze schouders en voelden we geen stress meer. Ons verhaal zou bekroond worden met de kers op de taart, ons verhaal dat zeven jaar geleden startte.

Er speelden heel wat factoren mee in het schrijven van ons verhaal. Eerst en vooral aan Morteza’s kant. Zijn weg naar vandaag begon jaren geleden. Zijn familie had geen gemakkelijk leven in Iran. Hij herinnert zich nog levendig hoe hij, als zesjarige samen met zijn gezin, zich verstopte toen het bomalarm af ging in de oorlog tussen Iran en Irak. Na de revolutie werd het er niet gemakkelijker op. De regering nam een groot deel van hun bezittingen, vooral hun grond, in beslag. Hun leven werd er nog moeilijker door. Vluchten was de enige optie. Het toeval leidde hen naar België.

Ik was in die periode nog student en al op verschillende vlakken vrijwilliger. Al van toen ik klein was, kwam ik in contact met mensen van andere culturen. Dat boeide me en ik maakte plannen om de wereld te verkennen. Ik ging al jaren mee op kamp met de Missio-Jongeren, waar telkens een themaland uit een ander werelddeel centraal stond. In 2010 ging ik voor ORBIT werken. Via die job werd ik vrijwilliger in het Fedasil Opvangcentrum te Poelkapelle. Opnieuw kwam ik er in contact met mensen van andere culturen, bewoners en vrijwilligers. Ik herinner mij de eerste ontmoeting met Morteza goed, hij kwam er vrijwillig tolken. Toch duurde het meer dan een jaar voor we een koppel werden. Ik aarzelde, vermoedde dat een relatie met een vreemdeling niet gemakkelijk zou worden. Maar de liefde was te groot en ik beklaag mijn keuze geen seconde. Ook al komen we soms voor moeilijke momenten te staan. Van verborgen racistische uitspraken tot papierwerk op elk denkbaar vlak. De hele papierwinkel voor ons trouwfeest was daar het grootste bewijs van. Ook die van Morteza’s naturalisatie tot Belg. Die procedure liep al van november 2012. Toen we na ons trouwfeest naar de stand van zaken informeerden, bleken er fouten gemaakt te zijn die de procedure ophielden. Pas toen we zelf ingrepen, kwam er schot in de zaak. Dit schrijf ik nu schijnbaar vlot, maar het gevoel dat je krijgt wanneer dit allemaal moeilijk verloopt, valt niet in een paar lijntjes te omschrijven.

Gelukkig kwam alles in orde. In januari 2017 konden we op huwelijksreis naar Palermo, Sicilië, voor het eerst buiten België op reis! Wat een sensatie!
En nog beter, eind april werd Morteza’s naturalisatieaanvraag aanvaard. Hij is nu Belg. Vanaf nu zouden officiële aanvragen vlotter moeten verlopen. Dat hopen we toch.
In elk geval staan we samen sterk in onze schoenen. Onze band werd bezegeld en die koesteren we, ongeacht welke obstakels we nog zullen tegenkomen.

Caroline De Meester en Morteza Zare.