Getuigenissen 9 november

Brigitte Herremans, medewerker Midden-Oosten Broederlijk Delen en Pax Christi Vlaanderen

3313700772Solidariteit met burgeractivisten in Midden-Oosten

Wat ons hier vandaag verbindt, is de overtuiging dat solidariteit ertoe doet, dat het uitblijven van de grote vrede ons niet mag verlammen. Dat geloof verbindt ons ook met zovele vredesactivisten over heel de wereld. Het geeft hen een stuk van de kracht die ze nodig hebben in hun dagelijkse strijd tegen onrecht. Vandaag licht ik toe hoe solidariteit een wezenlijk verschil maakt in twee conflicten die ik van dichtbij volg: Israël-Palestina en Syrië.

1. Het internationaal recht als leidraad voor solidariteit

Het Israëlisch-Palestijns conflict geeft vaak aanleiding tot verhitte discussies. Die polarisering schrikt veel mensen af om zich uit te spreken tegen onrecht. Vanuit onze solidariteit met de zwakste partij, nemen Broederlijk Delen en Pax Christi Vlaanderen wel stelling in: wij verdedigen de rechten van het Palestijnse volk en steunen de Israëlische vredesbeweging. Wij menen dat neutraliteit in dit ongelijke conflict niet mogelijk is.

Ook al maken beide partijen fouten en schenden ze het internationaal recht, toch dragen ze niet evenveel verantwoordelijkheid voor het uitblijven van vrede. Als bezettende macht zijn Israëls verplichtingen aanzienlijk groter. Het Israëlische volk heeft al meer dan 50 jaar een eigen staat op 78% van historisch Palestina. Het Palestijnse volk wacht al even lang op zijn eigen staat op de overige 22%: de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en Oost-Jeruzalem. Bovendien bezet Israël die gebieden sinds 1967. Onder een bezetting is er geen gelijkheid. Een bezettende macht en een bezet volk kunnen niet op dezelfde hoogte geplaatst worden.

Ons engagement voor de Palestijnse zaak ontspruit uit de vaststelling dat het Israëlische beleid gekenmerkt wordt door systematische schendingen van het internationaal recht. Ondanks alle VN-resoluties en internationale rapporten geniet Israël ook straffeloosheid. Daarom nodigen Broederlijk Delen en Pax Christi burgers uit om zich te engageren voor de Palestijnse kwestie, via politieke actie, steun aan onze Israëlische en Palestijnse partners en onze tweejaarlijkse vredestocht.

Nu geldt het recht van de sterkste en zien de Palestijnen hun basisrechten geschonden. Om de wet van de jungle tegen te gaan en totale willekeur in te dammen, is de internationale gemeenschap sinds de 20ste eeuw steeds meer belang gaan hechten aan de systematische uitbouw van het internationaal recht. Het internationaal recht is immers het enige neutrale instrument waarmee tegenstrijdige aanspraken met elkaar verzoend kunnen worden. Voor ons is het dan ook onze leidraad in ons solidariteitswerk. Wij leggen sterk de nadruk op het internationaal humanitair recht, dat de bescherming van burgers ten tijde van gewapende conflicten probeert te garanderen. Burgers worden immers in toenemende mate geviseerd in de conflicten, niet alleen in de Palestijnse gebieden en Israël, maar in de hele regio.

Uiteraard is het internationaal recht geen Bijbel en heeft het tekortkomingen, zoals de moeilijke afdwingbaarheid. Maar dit mag geen reden zijn om er geringschattend over te doen. ‘Als ik zie dat recht zonder macht machteloos is, trek ik daaruit niet de conclusie dat alleen macht ertoe doet’, stelde de Franse verzetstrijder Stéphane Hessel. De conclusie is dat er nog onvoldoende middelen zijn om de soevereiniteit van staten aan banden te leggen als ze ernstige schendingen van het internationaal recht plegen. Het bewustzijn en de macht van burgers die zich engageren is hierbij een essentieel drukkingsmiddel.

2. Het belang van solidariteit voor de vredeskrachten op het terrein

Al meer dan twintig jaar werken Broederlijk Delen en Pax Christi Vlaanderen met mensenrechten-, vredes- en jongerenorganisaties op het terrein. Voor hen is onze steun van essentieel belang. Natuurlijk is er de financiële steun, die ervoor zorgt dat deze groepen hun activiteiten kunnen uitvoeren. Maar bovenal is er de morele steun, die hen de kracht geeft om voor hun idealen te blijven vechten in omstandigheden die steeds moeilijker worden. Onze steun doorbreekt ook hun isolement en bevestigt dat wij allen deel zijn van eenzelfde gemeenschap.

Zo ijveren we al jaren tegen de blokkade van de Gazastrook. Israël installeerde die in 2007, nadat Hamas er de macht had gegrepen. We steunen de Israëlische mensenrechtenorganisatie Gisha die ijvert voor het recht op bewegingsvrijheid van Gazaanse burgers. Af en toe slaagt de organisatie erin om een kankerpatiënt voor behandeling naar Israël te laten komen, of een studente Gaza uit te krijgen. Dit maakt weinig uit voor het gros van de bevolking in Gaza. Ook de systematische petities bij het Israëlische Hooggerechtshof over onder meer de toegelaten goederen stelden geen einde aan de blokkade. Maar Gisha en andere ngo’s zorgden ervoor dat Gaza op de agenda van de Europese Unie bleef en dat de bevolking zich niet volledig aan de Israëlische willekeur wist overgeleverd. In oktober was er hier in het kader van Zuiddag ook een delegatie Gazaanse jongeren van onze partner Theatre Day Productions. Zij bevestigden ons nogmaals hoe kostbaar die band met de buitenwereld is.

Op de jongste Vredestocht die pas achter de rug is, tekende een deelnemer op bij het bezoek aan Bethlehem: ‘Onze plaatselijke gids nam ons mee op een wandeling naar de muur. Maar eerst nodigde hij ons uit om de eerste statie van de Palestijnse kruisweg mee te maken: het checkpoint. Via een lange gang, draaihekkens en bagagecontrole werden we van de Palestijnse kant naar de Israëlische gedreven. We voelden ons een beetje als vee. Tussen en voor ons in, enkele Palestijnen die niet alleen hun werkvergunning maar ook hun vingerafdruk achter moeten laten… Voor de meeste Palestijnen, volgens onze gids, is de muur vooral bedoeld om aan gebiedsuitbreiding voor Israël te doen. Het argument van de veiligheid houdt geen steek. De muur vertelt – verhalen, tekeningen, gedichten, graffiti – van het dagelijkse leven van de Palestijnen onder de bezetting, die zij als Apartheid ervaren.’

Ook Israëlische mensenrechten- en vredesorganisaties werken in moeilijke omstandigheden en  roeien steeds meer tegen de stroom op. De Israëlische samenleving is de afgelopen jaren  minder tolerant tegenover kritische stemmen geworden en ook de regering legt hen steeds meer beperkingen op. Toch laten ze zich niet ontmoedigen. Onze partner Breaking the Silence groepeert ex-soldaten die getuigen over mensenrechtenschendingen en Israëlische burgers meenemen naar Hebron, waar de aanwezigheid van 500 kolonisten een spookstad maakte van een stadsdeel. Hun streefdoel is de Israëlische maatschappij een spiegel voor te houden.

Aan Israëlische en Palestijnse kant zijn er mensen die weigeren om elkaars vijanden te zijn. ‘We refuse to be enemies’, vertelde een Palestijnse activiste onze groep vorige week. Met de moed der wanhoop baat haar familie de ‘Tent of Nations’ uit, een bioboerderij en ontmoetingsplaats geprangd tussen Israëlische nederzettingen. Ook de Parents’ Circle verbindt mensen die over de scheidingsmuur heen kijken en een brug slaan tussen beide volkeren. Deze groep bestaat uit mensen die familieleden verloren door het geweld van het Israëlische leger of Palestijnse gewapende groeperingen. ‘Als wij in staat zijn de ander de hand te reiken, dan kan iedereen dat’, menen ze.

3. Solidariteit op de proef gesteld in Syrië 

Maar solidariteit is soms een gevecht, een wikken en wegen. Zo is het conflict in Syrië dermate ingewikkeld dat veel mensen zich ‘desolidariseren’. Steeds vaker hoor ik mensen zeggen dat ze zich er niet over willen uitspreken. Of toch: ‘misschien was het beter onder Assad?’ Het conflict evolueerde van een revolutie, een roep om waardigheid en diepgaande verandering, naar een burgeroorlog met regionale en internationale dimensies. Vreedzame betogers werden verdrongen door honderden gewapende groepen. De militarisering van het conflict en de inmenging van staten zoals Iran en Saoedi-Arabië verwarren veel buitenstaanders. Een veelgehoorde stelling is dat het onmogelijk is om partij te kiezen in een conflict waarbij alle partijen zich schuldig maken aan mensenrechtenschendingen.

Zelf meen ik dat solidariteit met de Syrische bevolking even noodzakelijk is als met Palestijnse burgers. Of misschien zelfs nog meer, gezien de omvang van het conflict: meer dan 200.000 doden en 3 miljoen Syrische vluchtelingen in het buitenland. De mislukking van de revolutie is geen reden om onze handen van de Syrische bevolking te trekken. Wel integendeel! Syriërs zien hun basisrechten al vijftig jaar geschonden. Ongetwijfeld was het naïef om in opstand te komen tegen het Assad-regime. Bovendien steunden lang niet alle Syriërs de protesten en verkiezen zij het regime boven een ongewisse toekomst. Natuurlijk plegen de gewapende groepen mensenrechtenschendingen en is de opmars van jihadistische groepen en in het bijzonder ISIS erg verontrustend. De betogers van maart 2011 kozen echter niet voor een militair conflict en de desintegratie van het land. Het regime maakte die keuze en de radicale groeperingen gingen mee in die koers.

Syrische burgers startten de protesten vanuit de hoop dat die een nieuw tijdperk zouden inluiden. De meesten onder hen hadden geen enkele ervaring met activisme, ngo’s en sociale organisaties waren immers decennia lang verboden in Syrië. Toch slaagden activisten erin om lokale comités en sociale netwerken op te zetten. Ondanks de militarisering bestaan nog steeds groepen van activisten die onder andere mensenrechtenschendingen opvolgen, humanitaire en medische hulp verlenen zoals the White Helmets, kritische media zoals radio Alwan en kunstenaars die onder meer in de noordelijke steden Saraqib en Kafranbel actief zijn. The Jesuit Refugee Service Syria ontving dit jaar de Vredesprijs van Pax Christi Internationaal voor hun onvermoeibare inzet voor ontelbare moslims en christenen die het slachtoffer zijn van het geweld in hun land.

Solidariteit is vaak een worsteling met onze twijfels, vragen en vermoeidheid. Maakt onze steun echt een verschil uit? Mijn contacten met Palestijnse, Syrische en Israëlische activisten beamen dat ze er kracht uit putten voor hun verzet. Solidariteit biedt ook een remedie tegen  moedeloosheid. Een Syrische activist zei me dat de revolutie voor hem niet totaal mislukt is, omdat vele mensen de angst voor het regime van zich af konden schudden. Ook al wordt hun stem misschien gesmoord, het koninkrijk van stilte is niet meer. In haar boek ‘Hope in the dark’ schrijft Rebecca Solnit over de onuitputtelijke kracht van hoop. ‘Mensen beelden zich vaak het einde van de wereld in. Dit is zoveel gemakkelijker dan nadenken over de grillige paden van verandering in een wereld zonder einde.’

Hanna Alexandra Licht, studente uit Israël ▪ Zet de stap naar dialoog

foto_1417377014_8“Hope and despair. For years, we were tossed back and forth between one and the other. Today, most Israelis and Palestinians seem to be in a gloomy, flat, state of mind, one with no horizon; dully comatose, a self-induced numbness.” David Grossman’s speech in the Israel conference on peace, July 8 2014

It seems today in Israel and Palestine that the despair has won, the hope for peace and friendship seem farther then before. In these difficult days after the horrible summer war, where thousands of Palestinians lost their homes, children and all what was familiar to them. Where Israelis live under constant missile attack trauma and terror, yes, it seems indeed that the despair has won. In the Middle East where more and more extreme voices are heard we should not forget that it only seems so, however in Israel and Palestine there are many NGO and individuals who promote and create a true dialogue between the nations. People on both sides who want to stop the occupation, stop the human right violation, the terror and the haltered.

 

The message of peace is simple, do not wait for your government or others to act, reach out for a dialogue, know the other, you might discover that they are not so different then yourself.

An optimistic and sad example to the possibility of a true dialogue is the The Parents Circle, established in 1995.

“The Parents Circle – Families Forum (PCFF) is a joint Palestinian Israeli organization of over 600 families, all of whom have lost a close family member as a result of the prolonged conflict. Joint activities have shown that the reconciliation between individuals and nations is possible and it is this insight that they are trying to pass on to both sides of the conflict”

From the parent circle website.

“We cannot afford the luxury and indulgence of despair. The situation is too desperate to be left to the despairing, for accepting despair amounts to an admission that we’ve been defeated. Defeated not on the battlefield, but as human beings”, David Grossman

Creating a dialogue will “Perhaps eventually, after some years, a deeper attachment will evolve, even genuine friendship between these two peoples, and those human beings”.

“Hoop en wanhoop. Jarenlang werden we heen en weer geslingerd tussen die twee emoties. Vandaag lijken de meeste Israëliërs en Palestijnen gevangen in een sombere en uitzichtloze mentaliteit, een dof coma, een verdoving die we zelf hebben gezocht.” Aldus David Grossman in zijn toespraak op de Vredesconferentie voor Israël op 8 juli 2014.

In Israël en Palestina lijkt het er vandaag op dat de wanhoop het gehaald heeft en dat de hoop op vrede en vriendschap verder dan ooit is in deze moeilijke tijd na de verschrikkelijke oorlog van deze zomer. Duizenden Palestijnen verloren hun thuis, hun kinderen en al wat hen dierbaar was. Israëli’s leven onder voortdurende dreiging van bommen en terreur. Het lijkt er inderdaad op dat de wanhoop het gehaald heeft. Extremistische stemmen in het Midden-Oosten doen dat ook geloven. Toch zijn er in Israël en Palestina heel wat ngo’s en personen die een ware dialoog bepleiten tussen beide volkeren. Aan beide zijden zijn er mensen die een eind willen maken aan de bezetting, aan de schending van mensenrechten, aan de terreur.

De vredesboodschap is nochtans eenvoudig, je hoeft niet op de overheid te wachten om iets te doen. Zet de stap naar dialoog, leer de ander kennen en misschien ontdek je wel dat die niet zo verschillend is.

Een prachtig voorbeeld van de mogelijkheid van ware dialoog is ‘The Parents Circle’, opgericht in 1995.

The Parents Circle is een gezamenlijke Israëlisch-Palestijnse organisatie van meer dan 600 families die allemaal een familielid verloren ten gevolge van het langdurig conflict. Gezamenlijke activiteiten tonen aan dat verzoening tussen individuen en volkeren mogelijk is. Dat inzicht proberen ze aan beide zijden van het conflict toe te passen.

Wij kunnen ons de luxe en de weelde van de wanhoop niet veroorloven. De toestand is te wanhopig om hem over te laten aan de wanhopigen, want de wanhoop aanvaarden is toegeven dat wij verslagen zijn. Niet op het slagveld, maar als mensen. Aldus nog David Grossman.

Door met elkaar in dialoog te gaan zal misschien na enkele jaren genegenheid en misschien zelfs vriendschap groeien tussen deze twee volkeren.

Mahmoud Abu Ayyash, politiek vluchteling uit Palestina – We moeten blijven hopen en bidden voor vrede

11047941_885909318134465_3304255085305327077_nDear friends,

I am Mahmoud Abu Ayyash and I come from Beit Ommar, a village between Bethlehem and Hebron in Palestina.

I speak to you today as a Palestinian civilian, who just wants to live a good life, a life without danger, a life without war and oppression.

I know that many Israëli people just want the same thing: a good life, a life without danger, a life without war and oppression.

When I was in Palestina, I had different good Israëli friends. They visited my home, my mum cooked for them, we learned from each other, we shared our hope and dreams.

In Palestina as in Israël, civilians dream of a future where both people can have their own land, where we can live in peace as good neighbours.

Such a future is only possible if politicians of both sides are willing to put down the arms and to talk to each other in full respect of each other. Nowadays that seems impossible and that makes many Palestinians and Israëli desperate.

However, we should continue to hope and pray for peace. As civilians, we should continue to meet each other, to show our politicians that it can work: Palestine and Israëli people living, working, studying, singing, dancing… together.

I wish and hope that there will be one day both people can live a good life, a life without danger, a life without war and oppression. And I ask you all to support that dream.

Goede vrienden,

Ik ben Mahmoud Abu Ayyash en ik kom uit Beit Ommar, een dorp gelegen tussen Bethlehem en Hebron in Palestina.

Vandaag spreek ik tot u als een Palestijns burger, die enkel een goed leven wil leiden, een leven zonder gevaar, een leven zonder oorlog en onderdrukking.

Ik weet dat veel mensen in Israël net hetzelfde willen: een goed leven, een leven zonder gevaar, een leven zonder oorlog en onderdrukking.

In Palestina had ik heel wat goede Joodse vrienden. Ze kwamen thuis op bezoek, mijn moeder kookte voor hen, we leerden veel van elkaar en we deelden onze hoop en dromen met elkaar.

Heel wat Palestijen en Israëli’s dromen van een toekomst waarin beide volkeren hun eigen grondgebied hebben en als goede buren in vrede kunnen leven.

We weten dat zo’n toekomst enkel mogelijk is als politici van beide kanten bereid zijn de wapens neer te leggen en een respectvolle dialoog met elkaar op te zetten. Vandaag lijkt dat onmogelijk en dat maakt veel Palestijnen en Israëli’s wanhopig.

Toch moeten we blijven hopen en bidden voor vrede. Als gewone burgers moeten we elkaar blijven opzoeken en ontmoeten, om aan de politici te tonen dat het kan: Palestijnen en Israëli’s die samen leven, werken, studeren, zingen, dansen…

Ik wens en hoop dat er ooit een dag komt dat beide volkeren een goed leven kunnen leiden, een leven zonder gevaar, een leven zonder oorlog en onderdrukking. En ik vraag jullie allen om die droom te ondersteunen.

Azzam Daaboul, vredesactivist uit Syrië

foto_1417377013_6In zijn toespraak wees Azzam op het gevaar van buitenlandse inmenging in het Syrische conflict en riep hij op tot solidariteit met de Syrische bevolking en met het vreedzaam verzet tegen het Syrische regime.

 

 

 

Marta Barandiy, vredesactiviste uit Oekraïne – Luister niet naar de propaganda

foto_1417377013_5Dear People !

Thank you for inviting me here. I am a Ukrainian, and I have the privilege to live in Belgium, in a country in peace, but my friends and relatives live in a country in war, an unexpected war that started with the protests on Maidan, called Revolution of Dignity – the beautiful expectation of a  better life in a democratic Europe. People of Maidan wanted respect, justice, and the state free of corruption.

Ukraine in fact  is a peaceful country. It gave up its nuclear power 20 years ago, its army has not been prepared for war. This war is a consequence of political ambitions and propaganda which spread hatred between two nations in less than 3 months and keeps doing so coming to Europe. This propaganda has no geographical borders nor is it limited by law, it knocked on your door as well and you have not even noticed. The people of Ukraine are now the playing ball for political ambitions, but you, citizens of Europe, may be targeted as well.

And so I stand here today before you to call you upon your participation for a peaceful solution.

Firstly, do not listen to the propaganda, listen to your common sense and to your hearts that are full of empathy. Thousands of people have died, hundreds of children lost their fathers. Ukrainians are not monsters shown in propaganda news , they are people that are defending your values of democracy, transparency and human rights in cost of their own life, health and jobs.

And, secondly, support Ukrainians by getting involved in their events here in Belgium, make networks with them, visit their get-together, include them into your activities.

We, the Ukrainian activists in Belgium, have been collecting charity goods and funds to help injured people, families of the dead, and people who lost their everything, because the Ukrainian state has no means to support them. We also established a Platform for Peace for Ukraine where you can participate; we established a NGO called Promote Ukraine where you can become members.

Come to me and I will tell you how.

Support Ukraine now because better life Ukraine means peace and prosperity in your homes.

Beste mensen,

Van harte dank dat ik hier uitgenodigd ben. Ik kom uit Oekraïne en heb het voorrecht in België te wonen, een land in vrede. Mijn familie en vrienden wonen echter in een land in oorlog, een onverwachte oorlog die begon met de protesten op het Maidan-plein, de zogenaamde Revolutie van Waardigheid, die deed uitzien naar een beter leven in een democratisch Europa. De betogers op Maidan eisten respect, rechtvaardigheid en een overheid vrij van corruptie.

Oekraïne is een vredevol land. Twintig jaar geleden ontmantelde het zijn nucleaire wapens, het leger werd niet voorbereid op oorlog. Deze oorlog is het gevolg van politieke ambities en van propaganda die in minder dan drie maanden haat verspreidde tussen twee landen en daarbuiten in Europa. Die propaganda kent geen geografische grenzen en wordt niet ingeperkt door de wet, ze kwam zelfs ongemerkt aan uw deur kloppen. Het Oekraïense volk is nu de speelbal van politieke ambities, maar ook jullie, inwoners van Europa, zijn doelwit.

En zo sta ik hier vandaag voor u om uw steun te vragen voor een vredevolle oplossing.

Allereerst: luister niet naar de propaganda, luister naar uw gezond verstand en naar uw hart dat vol is van medeleven. Duizenden mensen zijn gestorven, honderden kinderen verloren hun vaders. Oekraïners zijn niet de monsters die de propaganda ervan maakt, het zijn mensen die democratische waarden verdedigen, openheid en mensenrechten, en dat ten koste van hun eigen leven, gezondheid en werk.

Ten tweede: steun de Oekraïners door hen hier in België op te zoeken, hen beter te leren kennen, hen te verwelkomen in uw middens.

Wij, Oekraïense activisten in België, verzamelen goederen en fondsen om gewonden te helpen, families van de doden, mensen die alles verloren omdat de Oekraïense staat geen middelen heeft om hen te steunen. We richtten ook een Platform voor Vrede in Oekraïne op dat u kan steunen; en er is de NGO Steun Oekraïne waarbij u kan aansluiten. Kom gerust naar me toe en ik zal u uitleggen hoe.

Steun Oekraïne nu, want vrede in Oekraïne betekent vrede en voorspoed in uw land, in Europa.

Maddy Tiembe, vredesactiviste uit Congo – Er kan geen vrede zijn zonder rechtvaardigheid

10387174_729146463841891_8679812376558626862_oJe vous laisse la paix, je vous donne ma paix. Je ne vous donne pas comme le monde donne. Que votre coeur ne se trouble point, et ne s’alarme point.”

En ce jour où nous célébrons la paix entre les peuples, ce passage de Jean 14 verset 27 prends toute sa dimension dans cette lutte que nous – AFEDE, Actions des Femmes pour le Développement, menons sans relâche depuis 2004 date de notre création,  pour restaurer l’intégrité physique et morale des femmes et des filles de la République Démocratique du Congo face aux viol et violences qu’elles subissent au Nord et Sud Kivu ainsi qu’en Ituri et au Nord Katanga.

Sensibiliser les peuples à la corrélation qui existe entre l’exploitation des richesses naturelles de ce pays et les violences qui y sont liées à cause de la présence dans nos villes et villages de tous ces hommes en armes qui continuent malgré tous les accords de paix et voire parfois des démobilisations, de massacrer en toute impunité et enrôler de force des enfants pour en faire des enfants soldats ; tout cela nécessite que nous continuons à éveiller la conscience de tout un chacun pour que cette paix nous soit rétablie véritablement, durablement et dans tous les territoires du Congo.

Parce que depuis 11 ans que notre association existe, nous croyons humblement que les femmes et les filles du Congo méritent de vivre dans un monde sans violences, en stoppant l’impunité qui gangrène ce pays : il n’y aura pas de paix ni développement possibles sans justice; et cela demande que nous soyons tous et toutes le changement que nous voulons voir dans ce monde : être des créateurs de paix. Je vous remercie, Maddy Tiembe – Présidente de l’AFEDE, Langemark 09/11/2014

Op deze dag waarop we de vrede onder de volkeren vieren, krijgt deze passage uit Johannes zijn volle betekenis in het licht van de strijd die wij, AFEDE, Actions des femmes pour le Développement, zonder ophouden voeren. Sinds 2004, het jaar waarin wij van start gingen, willen wij de fysieke en morele integriteit herstellen van vrouwen en meisjes in Congo die slachtoffer zijn van verkrachting en geweld in Noord en Zuid-Kivu, in Ituri en Noord-Katanga. 

We willen mensen bewust maken van de relatie tussen de uitbuiting van de natuurlijke rijkdommen van het land en het geweld ten gevolge van de aanwezigheid in steden en dorpen van soldaten en wapens. Ondanks alle vredesakkoorden en demobilisaties, blijven zij straffeloos moorden en kinderen dwingen om kindsoldaten te worden. Dat alles verhevigt de noodzaak om verder te werken aan bewustmaking zodat een duurzame vrede mogelijk wordt in alle gebieden van Congo.

In de 11 jaar waarin onze organisatie bestaat, geloven wij – in alle bescheidenheid – dat de vrouwen en meisjes van Congo verdienen te leven in een wereld zonder geweld. Dat kan door een eind te maken aan de straffeloosheid die een kanker is in het land. Er kan geen vrede zijn noch ontwikkeling zonder rechtvaardigheid. En dat betekent dat wij allen de verandering zijn die we willen zien in de wereld.