Alain Platel

Alain Platel, choreograaf

Alain Platel“Zou een heel klein beetje oorlog soms niet beter kunnen zijn” zingt Stijn Meuris ergens. En hoewel dat in verband moet worden gebracht met de kleine en grote relationele gevechten, denk ik daar toch regelmatig aan, als ik het gemekker en gezeur hoor waarin mensen zich hier vaak verliezen. Vlaanderen, wellicht één van de schoonste en rijkste plekken op de wereld, maar waar zoveel mensen het glas steeds weer half leeg zien. Nooit goed genoeg, altijd iets op aan te merken …

Laat ons blijvend en vurig hopen op een “nie wieder Krieg”!

Natuurlijk mag je zoiets nooit écht wensen! Wie zich – eventjes maar – verdiept in de gruwelijkheden van de voorbije twee wereldoorlogen, kan alleen maar tot z’n eigen verbijstering constateren dat wat toen gebeurde, nog altijd kan – zo is de mens . 

Laat ons blijvend en vurig hopen op een “nie wieder Krieg”! 

Geert Mak beschrijft in zijn boek “In Europa” de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog aan de hand van de verhalen van de kleine man. Hij doet dat op zo’n manier dat je het bijna écht kan voelen en ruiken! Hetzelfde gebeurt uiteraard als je het Flanders Fields Museum in Ieper bezoekt. Of de vele velden met soldatengraven in de regio. Op zo’n begraafplaats in Passendale kan je trouwens de namen horen van de gesneuvelden. Een eindeloze litanie. Je blijft geschokt kijken naar de geboorte- en sterfdata op de stenen. Héél vaak zestien- of zeventien jarigen. Compleet absurd en onbegrijpelijk. Zoveel keren heb ik gezien hoe tranen in de ogen schieten van wie daar rondwandelt, toeristen zowel als betrokkenen. Het was tijdens één van mijn bezoeken aan het Flanders Fields Museum dat de Groote Oorlog voor mij ineens héél dichtbij kwam. Ik wist dat mijn grootmoeder zaliger, Emma Vermander uit Lo, tijdens de Eerste Wereldoorlog aan het front als verpleegster had gewerkt. Maar het was pas toen ik in het Flanders Fields Museum bewegende beelden van dat verplegend personeel zag, dat dit verhaal plots écht werd. En ik herinnerde mij meteen bepaalde foto’s uit mijn grootmoeders album. Emma als jonge verpleegster bij het bed van een piepjonge soldaat. Een vredig stilleven dat nooit echt gevaarlijk leek. Ik had er tot dan nooit echt bij stilgestaan dat daar vlakbij vier jaar lang een gruwelijke oorlog had gewoed. Emma heeft er de soldaat Gustave Huysman leren kennen met wie ze na de oorlog trouwde. Gustave stierf vele jaren later aan de gevolgen van die Groote Oorlog, “gepakt van de gas” zoals ze in Gent toen zegden. Op die manier is de Groote Oorlog in mijn leven verankerd. En toen mij werd gevraagd het peterschap te aanvaarden van het project Vredeswakes Langemark 2014-18 moest ik dus niet lang nadenken …

www.lesballetscdela.be