Op een woensdagochtend spring ik zomaar even binnen bij Chris Saelens in Brugge. “Waar ben je nog mee bezig, nu je met pensioen bent?” vraag ik hem. ”Met alles waarvoor de mensen op mij beroep doen”, antwoordt hij. (Tijdens ons gesprek rinkelt de telefoon een behoorlijk aantal keren).

Haast zonder het te weten werd Chris (75) een aantal jaren geleden ‘papa’ van zes kinderen die hij zomaar ten geschenke kreeg. Na de genocide kwam een Rwandese jongen hier aangespoeld. God weet om welke reden duidde hij in een Brugse school op één of ander papier al snel Chris  als zijn vader aan. Zijn vijf broers en zussen waren op dat moment nog in Rwanda. Hun ouders waren vermoord. Chris slaagde erin om hen in Brugge samen te brengen. Zo werd hij als celibatair op bijzonder korte tijd en ongevraagd gepromoveerd tot vader van een kroostrijk gezin.

Van de drie jongens hebben Alain en Albert ondertussen elk drie kinderen; David heeft er één. Oudste dochter Albertine heeft er ook drie; Providence is in verwachting van haar tweede, en Olga studeert verpleegkunde en zit op kot in Gent. Wie goed heeft meegeteld, komt in totaal uit bij zes kinderen en elf kleinkinderen. Begin april wordt het dozijn volgemaakt. “Voor een celibatair is dat toch goed gewerkt, vind ik” glimlacht Chris guitig.

Uiteraard zijn enkelen ondertussen her en der uitgezworven – zo gaat dat nu eenmaal in het leven. Met elk van hen heeft Chris nog een hartelijk contact. “Ze zien mij nog altijd graag”.

Oudste dochter Albertine is in Brugge gebleven. Haar broer David woont tijdelijk bij haar in, en in het weekend komt haar zus  Olga er nog bij. Albertine zelf heeft drie kinderen: Niels (8), Emilie (7) en Sébastien (1,5). Emilie doet straks haar eerste communie. Triomfantelijk vertelt ze aan al wie het horen wil dat haar opa priester is, en dat hij haar straks de communie zal geven. Er zijn natuurlijk niet veel kinderen die zo’n straffe verhalen aan de schoolpoort kunnen vertellen.

Als alleenstaande moeder heeft Albertine het niet altijd makkelijk. Indertijd volgde zij de ‘kokschool’. Ze werkte nadien zeven jaar in de keuken van het provinciehuis Boeverbos-Brugge. Maar helaas, altijd in vervangingscontracten. Ze werd er ontslagen vanwege besparingen en wegens niet ‘vast benoemd’. Een moeilijke noot om te kraken, want ze werkte er graag en had toffe collega’s. Nu werkt zij deeltijds als kokkin in twee Brugse Woon- en Zorgcentra. “Het is niet simpel, maar ze doet dat prima”, zegt Chris. “Ik heb bewondering voor haar. Wat een veerkracht heeft die jonge vrouw, na alles wat zij en haar familie in de genocide hebben meegemaakt. We kunnen er veel van leren!”

“Deze middag ga ik Niels en Emilie afhalen aan de basisschool. Dan breng ik ze naar de balletschool, en daarna nog naar de muziekles, om ze dan weer veilig en wel af te leveren bij Albertine. Ja, opa zijn: het is bij momenten een fulltime job”, zegt hij met pretlichtjes in de ogen.

“Het blijft een beetje vreemd hé, een priester die tegelijk vader en grootvader is?”, schatert Albertine. “Maar zowel Chris als wij allen vinden het verrukkelijk!”.