Wat telt, is wat ik kan en doe.

In de kalender ‘Vluchteling zkt. Vrede’ is dit de titel bij de foto van de maand maart van de Rwandese Maurice Ngirimana en Piet Claeys. Die uitspraak blijft meer dan ooit zijn geldigheid behouden. Maurice grijpt met zijn talenten de kansen die hij krijgt en bouwt zijn leven verder uit.

Maurice Ngirimana woont en werkt in Westrozebeke. Hij leerde zijn Congolese vrouw kennen op een dansfeest in Brussel en deze zomer zal hun zoontje één jaar worden. Hij straalt als hij over de kleine Liam vertelt. Ze zijn gelukkig met hun gezin in het huis dat ze via de familie Claeys kunnen huren. Piet Claeys en zijn familie hebben enorm veel gedaan voor Maurice toen hij voor een job ging solliciteren bij Westvlees. Toen Maurice er pas werkte, werd er niet alleen voor onderdak gezorgd, maar bijvoorbeeld ook contact gelegd met de veteranen van de basketploeg van Rapid Langemark. Maurice ging er meermaals mee trainen, omdat basket ook zijn passie was toen hij nog in Rwanda woonde.
Het is ondertussen acht jaar geleden dat Maurice omwille van politieke redenen uit Rwanda vluchtte. Hij is er nooit meer teruggekeerd. Er wonen nog neven en nichten van Maurice, maar alle leden van zijn eigen gezin zijn er gestorven. Terugkeren naar Rwanda is te gevaarlijk voor hem. Hij zou er meteen gearresteerd worden.

Maurice zal nooit vergeten wat zijn werkgever voor hem heeft gedaan. Hij houdt dan ook enorm van zijn huidige job. Maurice rijdt reeds anderhalf jaar als privéchauffeur voor de broer van Piet, Jos Claeys, CEO van Westvlees. Het leukste aan het chauffeur zijn, vindt hij dat elke dag een verrassing is. Nooit hetzelfde. Er zit geen routine in het werk. Hij ontdekt steeds andere plaatsen en nieuwe routes in het land dat hij vanaf nu als zijn thuisland beschouwt.