101-jarige M.J. Goubau en de familie AHMAD Ismaïl

May Goubau, geboren in maart 1915, maakt de beide wereldoorlogen mee. Het zijn traumatische ervaringen die ze eerst als klein meisje, later als volwassen vrouw ondergaat.

In de twee wereldoorlogen slaat ze met haar moeder, broer en zus op de vlucht.

Haar vader, militair arts, behandelde tijdens WO I frontsoldaten in ‘La Chartreuse’ in Neuville-sur-Mer en Montreuil-sur-Mer (Noord-Frankrijk). Hij stierf er aan een besmettelijke ziekte die hij bij die soldaten had opgelopen.

Bij het prille begin van WO II wordt haar aanstaande echtgenoot als officier krijgsgevangen genomen en moet ze hem voor zes jaar missen. Aan het eind van die oorlog verliest May op tragische wijze haar moeder. Ze weet wat vluchten is en ondervindt aan den lijve de impact van oorlog.

Vandaag is ze 101 en verblijft sinds enkele maanden in een woonzorgcentrum. Haar appartement was na de dood van haar echtgenoot haar thuis gebleven waar ze op hoge leeftijd nog lang zelfstandig kon functioneren. Ze maakte er voor het hele gezin en de vele vrienden een open huis van. Iedereen was altijd welkom. Ze is zich steeds blijven inzetten voor de zwakkere mensen in haar omgeving. Daarvoor liet ze zich -ook vandaag nog- inspireren door Mother Teresa, die ze meer dan eens heeft ontmoet. Ze had een mooi leven, ondanks de vele moeilijke momenten.

Met die levenservaringen was het niet moeilijk May te overhalen om iets zinvol te doen met haar leegstaand appartement.  “Mijn geweten is niet in orde dat ik twee appartementen inneem”. Ze besluit op aangeven van haar dochter Anne en echtgenoot Raf om het appartement voor een prikje ter beschikking te stellen van dakloze asielzoekers. Het geluk viel de Syrische familie van AHMAD Ismaïl te beurt. Als Koerdische moslim vluchtte Ismaïl  uit Syrië en zes maanden later kwamen de vier kinderen met hun moeder achter. Met hulp van OCMW-diensten werden de papieren geregeld en konden ze iets nieuws beginnen, vrij van alle fnuikende oorlogsspanningen.

Het gezin is aardig op weg om zich te integreren. Vader Ismaïl (45) is jarenlang chauffeur geweest en studeert nu om zijn Europees rijbewijs te halen. Zo kan hij zijn ervaring in een nieuwe job aanwenden. Moeder Zyneb (36) heeft haar handen vol met het huisgezin. Allebei volgen ze Nederlandse les. Dochter Sharifa (16) en zoon Moustaffa (14) gaan naar school in een OKANklas. Mohammed (8) en Otman (4) zijn ingeschreven in de vrije basischool van hun gemeente.

Af en toe gaat de familie Ahmad op bezoek bij May of bij  haar zoon Toon. Ze trakteren hen dan  op typisch Syrische versnaperingen. Als er problemen zijn kloppen ze even aan bij Toon, die hen -waar hij kan- verder wegwijs maakt.

Op de vraag “of ze het een probleem vindt dat ze van een andere godsdienst zijn”, antwoordt May: “Natuurlijk niet, hoeveel zijn er niet in de wereld? Zovele godsdiensten, zoveel hulpbehoevenden!”

Het levensverhaal van May vind je ook op dit kort filmpje:

Voor andere verhalen ga naar www.vluchtelingenwerk.be